Ξέσπασμα στο σούπερ μάρκετ. Μάχη για τον ύπνο. Τι λες εκείνη τη στιγμή;

Το κομμάτι του εγκεφάλου που φρενάρει τα συναισθήματα ωριμάζει σιγά σιγά, μέχρι την εφηβεία και μετά. Όταν το παιδί ξεσπάει, συνήθως δεν σε «δοκιμάζει». Το έχει κατακλύσει κάτι που δεν μπορεί ακόμα να το συγκρατήσει.

Κούραση, πείνα, φασαρία και πειρασμοί στα ράφια: το σούπερ μάρκετ τα έχει όλα. Πρώτα ηρεμεί, μετά μαθαίνει.

«Άλλα πέντε λεπτά!» Για το παιδί, ο ύπνος σημαίνει ότι τελειώνει το παιχνίδι και η ώρα μαζί σου. Είναι φυσικό να θέλει να τον αναβάλει.

Όσο πιο συχνά η ώρα αλλάζει από το παζάρι, τόσο περισσότερο αξίζει να παζαρεύει.

Μακαρόνια, ψωμί, κοτόπουλο και τίποτα άλλο. Ανάμεσα στα 2 και τα 6 πολλά παιδιά γίνονται πολύ επιλεκτικά. Είναι μια φυσιολογική φάση και τις περισσότερες φορές περνάει.

Τα «ασφαλή» φαγητά τα ηρεμούν. Η πίεση συνήθως τα κάνει να κλειστούν ακόμα περισσότερο.

Τα βίντεο και τα παιχνίδια είναι φτιαγμένα να κρατούν την προσοχή: έντονα χρώματα, γρήγορες αλλαγές, πάντα «άλλο ένα». Το απότομο κλείσιμο μοιάζει με ξύπνημα από όνειρο.

Ο θυμός δεν σημαίνει ότι το παιδί είναι «εθισμένο». Σημαίνει ότι η μετάβαση είναι δύσκολη και χρειάζεται βοήθεια.

Ξαφνικά, από όλα τα παιχνίδια του σπιτιού, και τα δύο θέλουν το ίδιο. Μερικές φορές το παιχνίδι αποκτά αξία ακριβώς επειδή το κρατά ο άλλος.

Το μοίρασμα δεν είναι κάτι που τα μικρά παιδιά ξέρουν από τη φύση τους. Το μαθαίνουν σιγά σιγά, όταν νιώθουν ότι θα έρθει και η δική τους σειρά.

Αν το παιδί κουνιέται μόνο στην τρίτη φορά, με τη φωνή στο φουλ, έχει μάθει ότι οι δύο πρώτες φορές «δεν μετράνε». Δεν το κάνει από κακία: απλώς έτσι λειτουργεί η συνήθεια.

Επίσης, ένα παιδί που παίζει είναι πραγματικά απορροφημένο. Μπορεί να μην ακούσει καν μια φωνή από την κουζίνα.

Μετά από ώρες στο σχολείο, το τελευταίο που θέλει ένα παιδί είναι άλλα μαθήματα. Το σώμα του θέλει κίνηση, φαγητό και λίγη ελευθερία.

Αν κάθε απόγευμα αρχίζει με καβγά για το πότε θα ξεκινήσει το διάβασμα, η ενέργεια χάνεται πριν ανοίξει το βιβλίο.

Στον παιδικό σταθμό, στη γιαγιά, στη μπέιμπι σίτερ: το παιδί κολλάει πάνω σου και κλαίει. Το άγχος του αποχωρισμού είναι πολύ φυσιολογικό, ειδικά ανάμεσα στο 1 και τα 4.

Συνήθως το κλάμα σταματά λίγα λεπτά αφότου φύγεις. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι η ίδια η στιγμή του αποχαιρετισμού.

Για το παιδί, το βούρτσισμα δεν έχει κανένα άμεσο όφελος: τα μικρόβια δεν φαίνονται και η τερηδόνα είναι κάτι μακρινό. Επιπλέον, διακόπτει το παιχνίδι ή έρχεται όταν είναι ήδη κουρασμένο.

Όσο περισσότερο γίνεται μάχη, τόσο περισσότερο το παιδί το συνδέει με κάτι δυσάρεστο.

Το μπάνιο σημαίνει διακοπή του παιχνιδιού, γδύσιμο, κρύο όταν βγαίνει. Για κάποια παιδιά είναι η πιο βαρετή στιγμή της μέρας, για άλλα η πιο άβολη.

Συχνά η αντίσταση είναι στο «να μπει» και στο «να βγει», όχι στο ίδιο το νερό.